Strajkowicz przypomina pierwsze kolejki sezonu 1989/1990, który GKS Jastrzębie po spadku z Ekstraklasy spędził na drugim szczeblu rozgrywkowym.

Po spadku do II ligi, sezon 1989/1990 zaczynamy dalekim, ale atrakcyjnym wyjazdem na Lechię Gdańsk. Wiadomo było, że łatwo nie będzie, bo podstawowi zawodnicy, tacy jak Kretek, Biczak, Ryłko, Kuśmierski, Łuczak i Kraus opuścili szeregi GKS-u. Na ten mecz udaję się pociągiem. Po zwiedzeniu Starego Miasta oraz Jarmarku Dominikańskiego, tramwajem docieram na stadion Lechii. Wchodząc na stadion widzę dwie znajome twarze – chłopak i dziewczyna, którzy byli incognito. Najbardziej zagorzałych fanów Lechii jeszcze nie było. Na płocie wiszą cztery duże flagi GKS-u, a obok stoi dziewięciu kibiców naszej drużyny. Ja dołączam do nich. Po chwili przychodzi policja i każe nam przenieść się w inny sektor. Ściągamy flagi i na nowym sektorze nie rozwieszamy ich, bo policja informuje nas, że możemy je stracić.

Na meczu jesteśmy obstawieni, a na około obstawy znajdowali się kibice Lechii. Po meczu policja ładuje nas do wozu policyjnego. Zostawiają nas na stacji Gdańsk Wrzeszcz. Pierwsza kolejka, która podjechała, była pełna kibiców Lechii i musieliśmy się ewakuować z dworca. Przez las jakoś docieramy do stacji Gdańsk Główny. W pociągu spotykamy fanów Lechii, którzy jechali na wakacje w góry. Oddajemy im szalik Lechii, który został w wozie, gdy policjanci złapali jednego z ich kolegów. Dalsza droga na Śląsk upływa na spożywaniu alkoholu i śpiewaniu razem z kibicami Lechii piosenek o swoich klubach. Sam mecz przegrywamy 3:1, choć w 60. minucie doprowadzamy do remisu 1:1. Końcówka należała do gospodarzy, którzy zdobyli dwie bramki. W drugiej kolejce gramy u siebie z Zagłębiem Wałbrzych. Przegrywamy 0:1 po golu w drugiej połowie. Kibice Zagłębia nie pojawili się w Jastrzębiu.


5 sierpnia 1989 roku gramy mecz wyjazdowy z Siarką Tarnobrzeg. Gospodarze załatwiają sprawę w pierwszej połowie, strzelając dwa gole i do końca meczu nic się już nie dzieje. Na ten wyjazd udajemy się pociągiem w dwie osoby. Pech chciał, że kolejarze strajkowali i w okolicach Bochni mieliśmy przymusowy postój. Na stadion docieramy w drugiej połowie, a na miejscu był jeszcze jeden fan GKS-u. Razem w trzy osoby wywieszamy jedną flagę. Pod koniec meczu przychodzą kibice Siarki, chcąc pozbawić nas flagi i szalika. Po wymianie ciosów udaje nam się obronić barwy, a flagę ściągamy z płotu. Trzeci fan GKS-u, który był na meczu od początku, w czasie tej akcji, nie zwracając na nic uwagi, spokojnie oglądał sobie mecz. Po meczu rozmawiamy jeszcze z kibicami Siarki, a w podróż powrotną udajemy się razem z piłkarzami. W czwartej kolejce przyszło nam grać z ekipą Stali Stalowa Wola. Wreszcie zdobywamy jakiś punkt po marnym 0:0 i w tabeli jesteśmy na przedostatnim, 19. miejscu. Kibice z miasta rowerów nie pojawili się na naszym stadionie.

W następnej kolejce gramy derbowy mecz z Szombierkami, które tak jak my, opuściły najwyższą klasę rozgrywkową sezon wcześniej. W Bytomiu przegrywamy 4:1. Nasz honor ratuje Krzysztof Zięcik, strzelając gola z rzutu karnego. Jesteśmy na tym meczu dwoma autokarami w 100 osób. Tydzień później kolejny wyjazd, tym razem do stolicy na Gwardię. Docieramy do Warszawy przed południem w 50 osób jednym autobusem. W czasie meczu podchodzą do nas kibice Legii, chcąc wymienić się szalikami i odznakami. Mówimy im, żeby podeszli w czasie ich meczu na Łazienkowskiej, ponieważ po południu grali z GKS-em Katowice. Sam mecz zakończył się bezbramkowym remisem i dopisaliśmy do swojego konta jeden punkt, który niewiele zmieniał. Zajmowaliśmy po tym meczu ostatnie miejsce w tabeli. Po spotkaniu zwiedzamy Warszawę, a popołudniu udajemy się na mecz Legia Warszawa - GKS Katowice. Kibiców z Katowic przyjechało około 150, więc razem było nas w sektorze 200 osób. Tu także padł wynik 0:0 i oba GKS-y wywożą ze stolicy po punkcie. My udajemy się do autokaru, a kibice z Katowic na pociąg. Cztery dni później, w środę, graliśmy pucharowy mecz z Chemikiem Police na wyjeździe. Prawdopodobnie żaden fan GKS-u nie oglądał tej kompromitacji na żywo. Trener Duda dał w tym meczu szansę początkującym młodym piłkarzom, takim jak Mizia, Jaromin, Halama, Tomaszek, Kałka. Chemik zlał nas 4:1 i nasza pucharowa przygoda dobiegła końca… W siódmej kolejce gramy z zaprzyjaźnionym Moto Jelcz Oława. Liczyliśmy na wygraną, ale ponownie padł remis, tym razem 1:1. Nie dało się opuścić ostatniego miejsca w tabeli. Kibiców z Oławy pojawiło się około 20.

Środa, 13 września, to wyjazd na Stilon Gorzów, gdzie udajemy się w dwie osoby, a na miejscu jest już jeden kibic GKS-u, który przybył z piłkarzami. Razem jesteśmy w trzy osoby i wywieszamy jedną flagę. Podchodzą do nas kibice żużlowej Stali Gorzów i rozmawiamy z nimi, po czym przechodzimy z nimi w inny sektor, gdzie przeważnie siedzą kibice gości i wraz z 15 osobami ze Stali wspieramy GKS. Miejscowej młodzieży w młynie około 20 osób. Piłkarze notują czwarty remis w sezonie (0:0), po którym awansowaliśmy na 18. miejsce. W następnej kolejce gramy z Resovią Rzeszów. Po golu Krzysztofa Zięcika z rzutu wolnego wygrywamy 1:0 i dopisujemy do swojego konta pierwsze w sezonie trzy punkty. Była to jednak już dziewiąta kolejka. Ze stolicy Podkarpacia nikt się nie pojawił. Tydzień później kolejny daleki wyjazd, tym razem do Szczecina na Pogoń, gdzie pociągiem udaje się dwóch kibiców GKS-u, ale na stadionie raczej się nie ujawniają. Krzystolik strzela gola i Portowcy wygrywają 1:0. O kolejnych wyczynach kibiców i piłkarzy w następnym numerze.

Strajkowicz

Sezon 1974/75 to zacięta walka o powrót do II ligi najpierw z Rakowem Częstochowa, a następnie w pechowo zakończonych barażach, co opisuje Marcin Boratyn.

Po nieudanym sezonie w II lidze, zakończonym bolesnym spadkiem do Ligi Wojewódzkiej, zarząd klubu miał dużo uwag do dotychczasowego sztabu szkoleniowego. Zmiana trenera była nieunikniona. Działacze postanowili zatrudnić Jerzego Kuliga. Nowy szkoleniowiec – w wywiadzie dla „Naszych Problemów” – stwierdził, że zespół boryka się z wieloma kłopotami. Wśród nich wymienił szczupłość podstawowej kadry, słabe rezerwy, zaniedbanie w wyszkoleniu technicznym zawodników, a także szereg niedociągnięć organizacyjnych.

Sezon 1974/75 wystartował w połowie sierpnia. Jastrzębianie przegrali w wyjazdowym meczu z Wawelem Wirek 1:0. Jednak w następnych 8 spotkaniach zespół Kuliga zaliczył serię bez porażki, przy czym stracił tylko jedną bramkę – w jedynym remisowym meczu z Wyzwoleniem Chorzów. Tak znakomita passa wywindowała GKS na drugie miejsce w tabeli – tuż za Rakowem Częstochowa. Stało się jasne, że te dwa zespoły stoczą wyrównaną walkę o awans do II ligi. Tymczasem piłkarze z Jastrzębia zaliczyli potknięcie z Walką Zabrze i Raków uciekł GKS. Rozjuszeni górnicy rozbili wówczas Zagłębiankę Dąbrowa Górnicza 5:0, a w następnym meczu miało rozstrzygnąć się, kto jest najlepszy w lidze. Mecz w Częstochowie toczył się jednak pod dyktando Rakowa, który pokonał GKS 2:0. Mimo to jastrzębianie nie składali broni. W kolejnym meczu rozgromili Siemianowiczankę 5:0, a dzięki porażce Rakowa z Wyzwoleniem, wskoczyli na fotel lidera. Remis GKS z Pszowem w ostatniej kolejce jesieni kosztował jednak utratę tej pozycji na rzecz rywali z Częstochowy.

Runda jesienna pokazała, że jeśli GKS chce liczyć się w walce o awans, to w każdym meczu musi walczyć o zwycięstwo, bowiem – przy tak wyrównanej rywalizacji z Rakowem – liczy się każdy punkt. Początek rundy wiosennej można było uznać za pomyślny. Dwa zwycięstwa i dwa remisy (z 
Górnikiem Knurów i Wyzwoleniem Chorzów, a więc pretendentami do awansu) pozwoliły wywalczyć pozycję lidera. Po tych 4 meczach rundy wiosennej trener Kulig ocenił, że choć początek był udany, to wciąż było wiele do poprawienia. Miał tu na myśli słabą skuteczność oraz przestoje w grze. Wyraził jednak nadzieję, że te mankamenty zostaną poprawione i zespół wywalczy ponowny awans do II ligi. I rzeczywiście, jego podopieczni w następnych meczach odnieśli cztery kolejne zwycięstwa. Dawało to w sumie serię 8 meczów bez straty gola! Sposób na pokonanie naszego bramkarza znaleźli dopiero w 24 kolejce zawodnicy Zagłębianki Dąbrowa Górnicza. Decydujący o awansie okazał się mecz w Jastrzębiu pomiędzy GKS a Rakowem. Spotkanie było niezwykle zacięte, ale to gospodarze zdobyli jedyną bramkę. Do końca pozostał jeden mecz – na wyjeździe jastrzębianie zremisowali z Siemianowiczanką 2:2 i ostatecznie zajęli pierwsze miejsce w grupie. To z kolei kwalifikowało GKS do baraży o II ligę.

Jastrzębie znalazło się w IV grupie barażowej wraz z Unią Tarnów, Unią Racibórz i Zagłębiem Lubin. Rywalizacja ta wzbudziła ogromne zainteresowanie wśród kibiców (dotychczasowe zmagania ligowe obserwowało ok. 500-1000 widzów). Pierwszy mecz, w Tarnowie, zakończył się porażką GKS 1:2. Ktoś w klubie wymyślił wyjazd na mecz w dniu spotkania. Kilka godzin spędzonych w autobusie, podczas gdy za oknami panował niemożliwy upał, dało się piłkarzom we znaki. Zresztą, zespół przywiózłby punkt z Tarnowa, gdyby nie karny w ostatniej minucie… U siebie jednak GKS był nie do zatrzymania. Najpierw, przy 5 tysiącach kibiców, podopieczni Kuliga pokonali Unię Racibórz 2:0, następnie, również na ul. Kasztanowej, zwyciężyli Zagłębie 3:1 (hat-trick Józefa Ziai), wreszcie w rewanżu pokonali Tarnów 2:0 (dwa gole Ziai). Teraz trzeba było wywieźć korzystne rezultaty z Raciborza i Lubina. W pierwszym meczu to się udało. Nieoceniony Ziaja zdobył jedyną bramkę i GKS miał II ligę na wyciągnięcie ręki. Niestety, w Lubinie Jastrzębie przegrało 1:0. Ziaja zmarnował kilka setek, po czym zameldował się w składzie… Zagłębia Lubin. I tak, w dość kontrowersyjnych okolicznościach, to lubinianie cieszyli się z awansu do II ligi.

Kolejnym etapem naszej akcji #WykopmyWirusa jest licytacja samochodu ZASTAVA 750. Samochód przekazany został przez jastrzębską firmę Lavendas. Firma LAVENDAS zajmuje się dystrybucją profesjonalnych środków czystości oraz produktów służących do dezynfekcji. Są dystrybutorem polskich marek chemii tj. ENZIM ,FORLUX, ProElite oraz tworzą linię środków pod swoją marką.

Strajkowicz przypomina wydarzenia z końcówki sezonu 1988/1989, jedynego w historii GKS-u Jastrzębie na najwyższym szczeblu rozgrywkowym w Polsce.

Końcówka sezonu 1988/1989. Na cztery kolejki przed zakończeniem rozgrywek przyszło nam się udać na derbowy pojedynek do Bytomia z Szombierkami, które tak jak my, były zagrożone degradacją do II ligi. Mecz do pewnego czasu układał się dla nas dobrze, bo po pierwszej połowie prowadziliśmy 2:1. Jednak zmasowane ataki Szombierek doprowadziły do wyniku 2:2, a w kolejnych minutach Jarosław Matusiak wybronił nam parę strzałów. Pociągiem do Bytomia udało się 130 kibiców GKS-u. Po meczu, żeby nie spotkać się z fanami Polonii Bytom, policja kieruje nas pociągiem przez Gliwice.

Osiem tysięcy kibiców pojawiło się w Jastrzębiu na spotkaniu zgodowym z GKS-em Katowice. Zaprzyjaźnionych z naszymi fanów z Katowic przyjechało pociągiem około tysiąca. Katowice prowadziły 1:0, a mecz był nudny. Dopiero w 85. minucie Marek Powiecko strzelił gola wyrównującego. Mecz kończy się remisem, co prawdopodobnie pozbawia szans na mistrzostwo GKS Katowice, a nam daje nadzieję na utrzymanie.

Na ostatni wyjazd w I lidze udajemy się do Łodzi na mecz z ŁKS-em. Na ten wypad jastrzębscy fani udali się dwoma autokarami oraz w 30 osób pociągiem. Grupa kolejowa musiała bardzo uważać w Katowicach na dworcu, bo w tej kolejce fani Ruchu w tym samym czasie udawali się do Wrocławia na mecz ze Śląskiem. Ich ekipa liczyła aż 2000 osób. Choć pociągi do Łodzi i Wrocławia stały na sąsiednich peronach, ruszyliśmy do Łodzi bez większych strat, nie licząc małych ucieczek nielicznych kibiców GKS-u przed niebieską szarańczą. Na samym stadionie doszło do małego spięcia z kibicami ŁKS-u. Później były prowadzone rozmowy o sztamie, lecz żadna ze stron nie chciała pozdrowić drugiej i temat upadł. W podróż powrotną kibice kolejowi udali się wraz z ekipą autobusową. Z kolei piłkarze potrafili się zmobilizować i po golu Ryśka Krausa prowadzili 1:0. W drugiej połowie łodzianie zdobyli gola i mecz skończył się sprawiedliwym podziałem punktów.

W środowej, ostatniej kolejce, podejmujemy przy Kasztanowej Jagiellonię Białystok. Z Podlasia do Jastrzębia wybrało się koleją 30 kibiców. Na stacji Jastrzębie-Górne przywitał ich komitet powitalny GKS-u. Z pociągu wysiadło dwóch fanów Jagi i zostali przez naszych troszkę poobijani, a że zrobiło nam się ich żal, zabraliśmy ich na piwo.  Główna ekipa Jagi dotarła pod stadion GKS-u, gdzie zaczaiła się na nich inna grupa fanów GKS-u, jednak tym razem białostoczanie rozgonili intruzów. Sam mecz był nudny i skończył się bezbramkowym remisem. PZPN trochę poczarował i okazało się, że mamy szansę utrzymać się w barażach, a los przydzielił nam bydgoskiego Zawiszę, choć każdy wolałby grać z Motorem Lublin.

Tydzień po meczu z Jagiellonią zagraliśmy pierwsze spotkanie z Zawiszą Bydgoszcz u siebie. W Jastrzębiu pojawiło się sporo kibiców z Bydgoszczy, bo ponad 300. Przyjechali autobusami. Już w okolicach KWK Moszczenica doszło do pierwszych starć (choć była zgoda), bo jastrzębscy fani utrzymywali dobre kontakty z Polonią Bydgoszcz i sztama dobiegła końca. W kolejnych „wydarzeniach” na stadionie kibice Zawiszy przeważnie byli lepsi. Na samym meczu pojawiło się 5000 kibiców. Padł wynik 0:0 i wiadomo było, że w rewanżu będzie bardzo ciężko. Spotkanie rewanżowe w Bydgoszczy to prawdziwe święto dla kibiców Zawiszy. Na stadionie pojawiło się 25 000 fanów spragnionych powrotu Zawiszy do I ligi (było to spotkanie z największą liczbą kibiców na trybunach podczas meczów GKS-u Jastrzębie). Jastrzębscy piłkarze nie mieli za dużo do powiedzenia i po golach Podolskiego i Durdy stadion oszalał z radości. Nasi myśleli o czym innym. Kuśmierski i Łuczak o Francji, a inni gdzie by się tu załapać do pierwszoligowego klubu. Kibice tradycyjnie udali się na mecz w dwóch grupach. Jedna, autokarowa, w 65 osób, a druga, pociągowa, w 13 osób. Ekipa pociągowa jechała razem z kibicami Górnika Pszów, którzy mieli wtedy zgodę z Zawiszą i wysiedli w Inowrocławiu, by dostać się na stadion trochę później. Ekipa autobusowa zostawiła flagi na PKP i przed meczem mieli problemy z ich odebraniem, bo zgubili paragon. Na meczu byli razem w 78 osób incognito, bez wychylania się. O kolejnym, drugoligowym już sezonie, w kolejnym numerze.